تقدیم به دوستی از شهر بادگیرها:

دفتر دوستی عاشقانه ورق خورد تا من و تو بهم رسیدیم.در فصلی از درد که توشه ای جز محنت نداشتم،فرشته آسا آمدی و مرا در گستره ی نگاه نیلی خود به آغوش کشیدی.تا نبودی دنیا گلی از جنس عاطفه کم داشت و من نگاری از جنس تو.

تا نبودی این حیران سر گشته،روز های سیاه خود را در شب حل می کرد و شب های ظلمات را غریبانه به اندوه سپیده می رساند.

تو نبودی و من انگار هیچ وقت زنده نبودم.من زندگی نکردم تا تو نبودی.

خیمه ای سیاه در دل بیابان مرگ بر پا بود و ساکن خیمه چون  جنازه ای که فقط پلک بر هم می گذاشت.خیمه پر از عقرب کینه و کاکتوس نفرت بود و من از این همه نفرت پر از مرگ بودم.دست هایم را به نشانی دوستی به ملکه ی مرگ دادم تا پیمانی ببندم برای رخت بر بستن از سرزمین های آفتاب ندیده احساس و عروج کنم به گلستانی که در آن زهر و کینه ای نباشد.

من دست هایم را دراز کردم که نوری ملکوتی چشمانم را روشن کرد و مسیحایی دست هایم را گرفت.دیگر رنگی از مرگ نبود و من پر از صدای زندگی شدم.

تو ستاره ای شدی در آسمان بی کسی هایم و بهانه ای زیبا برای زیستن من!

تو آمدی تا دفتر عمرم رونقی بگیرد از این همه عشق و صحرای اندوهگین دلم پر شود از عطر شقایق های دوستی.

آمدی ای دوست!تا در این هرم نفس گیر ؛جاودانه های زندگی را معنا و خیال های عاشقانه ام را سر انجام ببخشی.

آمدی ای دوست و کهکشانی از نورو رحمت در سرای قلبم آفریدی که کبوتر اسیر دلم ،افسانه ی غریب عشق را باور کردو اشعه ی نگاهم دیوار بی اعتمادی را فرو ریخت و بعد از آن من و تو در حلقه ی نقره ای ماه ،قانون مهر و دوستی را در بند های محبت و وفا نوشتیم.

آمدی ای دوست!آمدی تا دست هایت را به دستان خالی من و به ژرفای سکوت تنها یی ام پیوند دهی ومرا شاعر نجواهای عاشقانه خویش کنی.

كاش دردهكده عشق،فراواني بود

توي بازار صداقت،كمي ارزاني بود

كاش اگرگاه كمي لطف بهم مي كرديم

مختصربود ولي ساده وپنهاني بود

كاش به حرمت دل هاي مسافرهرشب

روي شفاف ترين خاطره مهماني بود

كاش درياكمي ازدرد خودش كم مي كرد

قرض مي داد به ماهرچه پريشاني بود

كاش به تشنگي پونه كه پاسخ داديم

رنگ رفتار من ولحن توانساني بود

مثل حافظ كه پرازمعجزه والهامست

كاش رنگ شب ماهم كمي عرفاني بود

چه قدرشعر نوشتيم براي باران

غافل از آن دل ديوانه كه باراني بود

كاش سهراب نمي رفت به اين زودي ها

دل پرازصحبت اين شاعر كاشاني بود

كاش دل ها پراز افسانه نيما مي شد

وبه يادش همه شب ماه چراغاني بود

**به نام آن كه اشك راآفريد تا سرزمين عاشقانه آتش نگيرد.**

  حرف هايم رابه تومي گويم به توكه عاشقي مثل من، به تو كه نرمي ولطافت در آرامش صدايت به سجده مي افتد وبه تو كه عاشقانه سلامم مي دهم و به توتويي كه جاده از عبورت خجالت مي كشد.حرف هايم را به تو مي گويم تا به باد برسانی كه تو با باد هم سفري ومن چون هميشه گرد راهت با تو حرف مي زنم وحرف هايم را به تو مي گويم

 چون مي دانم كه چشم هايت حرف چشمانم را خوب مي فهمدووجود عاشقت گذرنگاهم را خوب درك مي كند ومي دانم كه ان قدر نازنيني كه گل نرگس در برابرت سرخم مي كند ومرغ عشق خانه ي ما دربرابر آواز سكوتت صوت زيبايش رادر قفس سينه محبوس مي سازد. حرفهايم را به تو مي گويم به تو كه اولين بار در نماز عشق و عفت سلامم دادي ومرا از دنيا ي پست و واهي آدميان رهانيدي به تو كه برايم از خداخواندي از كتاب معرفت و عشق از قرآن. حرف هايم را به تو مي گويم تا در دنياي سرد وسنگي آدميان فرياد كنی و همه را از خواب غفلت برهاني و زلالي آب را به چشمان نيمه باز و نيمه خفته مردمان بريزي وآنها را به دنياي حقيقي بشر فرا خواني. حرف هايم را به تو مي گويم به توكه آواز عشقت دنياي زرد و بي روح قاصدك ها را معنا بخشيد به توًًًًًًًًًًًًًكه به شدت باد بر كوير دلم مي تازي آري حرف ها يم را به تو مي گويم.

بی نشان از عشق یعنی گم شدن
گم شدن در وادی سرد حیات
رد شدن از کوچه های بی عبور
خالی و خاموش عین جامدات

بی حضور عشق یعنی بی کسی
انتهای فرصت بی دغدغه
زندگی اما پر از دلمردگی
ترس شیطان و گناه و وسوسه

نق زدن از روزگار پر ملال
لابه لای قفل و زنجیر سکوت
دست و پایی بی هدف در جازدن
حظ نبردن از نگاه یک غروب

گل ندادن در مه اردیبهشت
رفتنی بیهوده تا دیوار مرگ
بی خبر از عالم زیبای عشق
کوله باری روی دوش از بار مرگ

خوردن و خوابیدن و تکرار روز
حرف های یخ زده در قاب شب
بی نگاهی منتظر بر روی در
دیدن اموات در هر خواب شب

بی تحرک مثل مردابی شدن
جایگاه امن هر خاروخسی
کندن جانی که بی ارزش شده
در تلاطم های هر دلواپسی

عشق باید زندگی را پر کند
هر کسی با عشق زیبا می شود
ورنه او می ماندو بی همدمی

یکه و تنهای تنها می شود

تقدیم به داداش نازم آقا سروش:

 اگه قرار بود تو دنیا چیز دیگه ای باشم
دوست داشتم جای اشک رو صورت تو باشم
تو چشات متولد شم , رو پلکات جون بگیرم
رو گونه هات جاری بشم ,رو لبات بمیرم

کاش ميشد در ناشناخته مکاني غريب
به ديدار خورشيد ميرفتيم
دستهايمان را به دستان مهربان اسمان ميداديم
و دل نگراني هايمان را قسمت ميکرديم
کاش ميشد ان پسرک فال گير
برايمان فال بگيرد
و با هر جمله اش که مرا در اتش اضطراب ميسوازند
نگاه مطمئن تورو ببينم
و ارامش درياي طوفاني دلم را حس کنم
کاش ميشد در سرزمين پونه هاي وحشي دل
به عروسيه عروسکها ميرفتيم
و دل به مهتاب مي سپرديم
تا از زيبايش حلقه ي زيبايي درست کند
بر سر من و تو بگذارد
کاش ميشد سوار بر اسب بي قرار مجنون شويم
و تا کوير تشنه ي عشق پيش برويم
و بر خار هاي بيابان " عشق " را حک کنيم
کاش ميشد زير درخت نارون به دستان من و تو
زنجير ميزدند
و ما تا ابد براي هم مي مانديدم
و مرز بودن ها و نبودن ها را طي ميکرديم
کاش ميشد......

بی تو ... نتوانم نتوانم

بی تو طوفان زده دشت جنونم

صید افتاده به خونم

تو چه سان میگذری

غافل از اندوه درونم

بی من از کوچه گذر کردی ورفتی

بی من از شهر سفر کردی و رفتی

قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

تو ندیدی

نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی

چون در خانه ببستم دگر از پای نشستم

گوئی یا زلزله امد

گوئی یا خانه فرو ریخت سر من

بی تو من در همه شهر غریبم

بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدائی

بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوائی

تو همه بود و نبودی

تو همه شعر و سرودی

چه گریزی ز بر من

که ز کویت نگریزم

گر بمیرم ز غم دل

با تو هرگز نستیزم

من و یک لحظه جدائی

نتوانم , نتوانم

بوسه يعني وصل شيرين دو لب

                          بوسه يعني خلسه در اعماق شب

                                                  بوسه يعني مستي از مشروب عشق

                                                                         بوسه يعني آتش و گرماي تب

 بوسه يعني لذت از دلدادگي

                          لذت از شب , لذت از ديوانگي

                                           بوسه يعني حس طعم خوب عشق

                                                            طعم شيريني به رنگ سادگي

  بوسه آغازي براي ما شدن

                          لحظه اي با دلبري تنها شدن

                                            بوسه سرفصل كتاب عاشقي

                                                                 بوسه رمز وارد دلها شدن

 بوسه آتش مي زند بر جسم و جان

                          بوسه يعني عشق من , با من بمان

                                       شرم در دلدادگي بي معني است

                                                         بوسه بر مي دارد اين شرم از ميان

  طعم شيرين عسل از بوسه است

                  پاسخ هر بوسه اي يك بوسه است

                                   بهترين هديه پس از يك انتظار

                                                     بشنويد از من فقط يك بوسه است

             بوسه را تكرار مي بايد نمود

                                               بوسه يعني عشق و آواز و سرود

مولانا در بيان اينكه شكوه و زيبايي موجودات برخاسته از عشق است حكايتي لطيف و كوتاه مي آورد. روزي مجنون در كوي ليلي سگي ديد و او را بنواخت و عزيزش داشت. بدو گفتند : مجنون! اين ديگر چه فعلي است كه از تو سر زده ؟! تو را با سگ چه كار ؟! مگر نمي داني كه سگ آلوده و پليد است ؟! مجنون پاسخ داد : اگر از منظري كه من به اين سگ مي نگرم بدو بنگري او را زيبا و پاك خواهي يافت.

گفت ليلي را خليف  كان  توي       كز  تو  مجنون  شد  پريشان  و غوي؟

از دگر خوبان، تو افزون نيستي      گفت: خامُش، چون تو مجنون نيستي

خوب مي دانم بي توغريبم.روزها چه بي خبر مي گذرندانگاربه من،به تووخاطره هايمان اعتنايي نمي كنند.بدون تواززمستان مي نويسم وتوازگلدان هاي دلم آرزوهاي هميشه كال رامي نشانم.خوب مي دانم بي تو وبدون تو كسي حال مرانمي پرسد وازميان شالي زارهاي نگاهم ردنمي شود.خوب مي دانم كسي مثل توبه پروانه هاي خيالم سلام نمي مي كند.كاش مي توانستم تك بيتي قشنگ برايت بنويسم كه بوي صداقت بدهد.كاش مي توانستم لحظه هاي شاعرانه ام رابرايت قاب كنم.من به اندازه بي كرانگي آسمان هابه مهربانيت معتقدم،معتقدم...

هميشه باتو شادبودم،مي خنديدم وبه آغوشت پيوند مي خورم.آغوش گرمت مطمئن ترين پناه خستگي هايم ودستان مهربانت آيه مقدس مهرورزي بود.ولي اكنون دست نامهربان روزگار گل خنده رااز لبانت به يغما برده است امابازتو مي تواني جوانه اميدرا دردلم زنده كني تومي تواني شادباشي وباآغوش بازپناه دل خسته ام برايم حافظ بگشايي وبخواني:

تنت به ناز طبيبان نيازمند مباد

وجود نازكت آزرده گزند مباد

به نام اوكه خورشيد رابه مهماني آسمان دعوت كرد.

 سلام برتو،

سلام برتوكه آرام وبي صدا لبخند مي زني همان لبخندي كه هنگام رفتن بر روي لبهايت نقش مي بست.عزيزم !گرچه ازدوريت قلبم به تنگ آمده ولاله هاي عشقت درون سينه ام جاي گرفته.اگر مي آمدم فردارابرايت به ارمغان مي آورم اماافسوس كه دستان توهنوز درانتهاي ديروزاست.اگرماه مي بودم تنها برتو مي تابيدم تابه زندگيت روشنايي بخشم اگرباران مي بودم تنها برتو مي باريدم تاكوير خشك دلت راسرسبزي وطراوات بخشم واگرغنچه مي بودم زودتر ازتودرگلستان مي شكفتم تاشكفتنت راباديدگان خودببينم وزودترازتوبرخاك مي افتادم تاهنگام برخاك افتادنت،تورادرآغوش گرم خويش جا دهم وزودترازتو وداع مي كردم تامرگ جان سوزت رانبينم.